sa harap ng klase may hawak na test tube si ma’am. merong lamang likido yung test tube, pero hindi  alam ng mga estudyante niya kung ano ang laman nun. hinipan nya ung test tube tapos parang nagkaron ng mga bula yung likido.

class, this is an acid i have in my test tube. what kind of acid is this?

*mistulang natulala at natahimik ang mga estudyante, kaya nayamot ang guro na nagtuturo ng advance chemistry*

hinipan niya muli yung test tube, tapos nagtanong.

when i blew air into the tube, what have I added to the liquid?

isang bata sa ikaanim na mesa ang sumagot: carbon dioxide.

so, what acid is this im holding right now?

batang nasa ikaanim na mesa ulit: carbonic acid??

hindi mawari ng mga estudyante kung bahagyang ngiti ba ang kumorte sa mukha ni ma’am o ewan pero nilapag niya na yung test tube duon sa test tube rack. at muling napatunayan nung bata na sya ang star sa asignatura na yun.

scene 2:

abala ang mga mag-aaral sa pagtapos sa eksperimento nila para sa araw na yun. sa unang mesa, sinasagutan ng isang lalaki ang kanyang experiment paper…

‘Oh shit, bakit anlaki ng iniba ng values. mali to!’ sa isip isip niya pagkatapos niyang muling mabasa ang titulo ng eksperimento: Law of Mass Conservation.

naalala niya na nabasa niya sa libro na hindi dapat magbago ang pinagsamang mass ng reactants sa products ng chemical reaction. kaya mali ang lumabas sa kanyang experiment, kaya binago niya ang sinulat niya sa papel.

Mataas ang nakuha niyang marka sa eksperimentong yun.

bata pa lang ako alam ko na kung sang subject ako magaling – sa science. sa lahat kasi ng subject nuon, agham lang ang nakakasagot sa mga katanungan mula sa malikot kong isipan. tulad nang kung totoo bang pwedeng humiga at matulog sa mga ulap ang mga tao katulad ng ginagawa ng batang si Son Goku; o kung bakit merong water droplets na nabubuo sa  gilid ng baso ng malamig na tubig. Yung una hindi totoo dahil una sa lahat hindi  normal na tao si Son Goku dahil isa syang Saiyan at dahil ang mga cumulus clouds ay hindi solid; samantalang ang mga water droplets ay nabubuo dahil sa tinatawag na condensation at kumakapit sila sa baso dahil sa adhesion. Oha, kakaresearch ko lang ulet niyan! haha.

mabalik sa seryosong usapan, lab na lab ko nga talaga ang science dati pa. swerte ka kung nabasa mo yung isa sa mga most talked about blog article ko na pinamagatang ‘Nung Bata Pa Ko ang Sabi ko sa Sarili ko Magiging Scientist Ako’ kasi maganda yun. marami ang humanga sa akin pagkatapos nilang mabasa yun. naging IDOL nila ko.

katulad nga nung malupet na nagsabi ng: when i grow up, i wanna be a little boy, pagmalaki at mayaman na ako, gusto kong maging isang tunay na siyentipiko. Gusto ko kasi yung mageksperimento ulet ako ng mga sumasabog na mga chemicals. Yun talaga ang umakit sa akin kaya nahiligan ko ang science, yung mga sumasabog na chemicals.

Gusto kong isipin na meron talaga akong talento sa pagsusulat - gaya ng sabi ng ibang mga tao na nakabasa ng mga dati kong akda. Ang problema kasi sakin hindi talaga ako committed. Hindi ako seryoso. Purong libangan lang. Kaya nga lang, naniniwala ako sa sabi ng mga batikang manunulat – kelangan ng matinding sakripisyo, maraming oras at hindi mabibilang na tasa ng kape para maging mahusay sa larangang ito.

Para mas magmukhang planado at makatotohanan ang usaping ito, hayaan nyong tawagin ko itong isang writing project – may timelines, may personnel involved  (ako ren lang naman syempre), may budget (oras), may assured quality (hindi pwedeng basta-basta lang) at saka syempre may target – kailangan ko na talagang matutong magsulat muli.

Basta malalaman mo na lang sakin kung bullshit na naman ang usaping ito. (Pero pwedeng hindi ren dahil baka makalimutan ko namang meron pala akong sinulat na ganito).

Sa kasamaang-palad, pansamantalang ipinasara ang isa ko pang super blog dahil spammer daw ako. Ang tanging kasalanan ko lang naman na ginawa ay inulit ko ang pagpindot dun sa Update button na yun. Malay ko bang kasalanang mabigat na ngayon ang pagpindot ng button na yun eh dati hindi naman.

Sayang nag-ipon pa naman ako ng maraming Ingles na salita para sa nakapa espesyal na paskil na isusulat ko na sana. Nais ko sanang ibahagi sa sarili ko ang mga makabuluhang kaganapan sa buhay ko nuong nakaraang Hulyo. OO Hulyo dahil mag-Sesetyembre na at wala pa kong kahit anumang naisulat sa blog ko na yun sa buong buwan ng Hulyo.

Sana tanggapin nila ang aking taus-pusong pagpapahayag ng saloobin. Katotohanan lamang ang isinulat ko diyan. Wala naman akong mapapala sa pag i-spam ng ‘Update’ button na yun dahil wala namang ibang nakakaalam ng blog ko na yun kundi ako lang at yung mga ibang sinawing-palad na mapadaan sa blog ko dahil dinala sila dun ng Google.

Basta balik nila yung blog ko! Maram akong posts dun, pramis!! Mga 5!

Ilang libro, kwento, palabas sa telebisyon o sine, o kathang isip na tao ang masasabi mong hindi mo makakalimutan habang nabubuhay ka? Yung mga bagay na tingin mo kaya mo pa ring ikwento sa mga apo mo dahil naging malaking parte na sila ng buhay mo?

Ikalabingapat ng Hulyo 2011 ng matapos ang kwento ni Harry Potter. Tapos na, kasi pinalabas na sa sine yung HP7 part 2. Alam na ng marami na mabubuhay si Harry Potter at mamatay si Voldemort sa bandang huli – medyo tipikal na masayang pagwawakas pero para sa isang tulad ko na sumubaybay sa kwento, wala na kong maisip na mas kaaya-ayang pagtatapos kundi yung magkatuluyan si Harry Potter at Hermione Granger dahil mas bagay sila sa palabas. Si Ron Weasly pwede na siguro sya kay Luna Lovegood tapos si Ginny Weasley kay Neville Longbottom dahil pogi naman sya sa HP7 part 2. Atsaka marami ang nagulat sa kanyang heroic transformation (hindi ko kasi matandaan sa libro na may nakasulat na pumayat at gwumapo si Neville).

July 24 ko na napanood yung HP7 part 2 ( lagpas isang linggo makalipas yung unang araw na pinalabas yung pelikula sa Pinas) pero hindi ko lang talaga maitatangi sa sarili ko at sa kahit sinong magtatanong sakin yung pakiramdam na parang may umuusbong na bulaklak sa puso ko matapos mapanood yung HP7 P2. Yun yung pakiramdam ng kapanatagan at kasiyahan na maayos na nagwakas ang kwento na sinubaybayan mo nang maraming taon. Naubos na ang mga horcruxes at naglaho na ang lahat ng mga kaluluwa ni Voldemort at matiwasay nang makakapagturo ulet si McGonagall sa Hogwarts School of Witchcraft and Wizardry. May nabasa akong quote ang sabi maganda daw yung librong nabasa mo kapag sa oras na titiklupin mo na yung huling pahina ng libro pagtapos basahin yung libro, para kang iniwan ng matalik mong kaibigan. Basta, parang ganun yung pakiramdam. Ganun din yata yung naramdaman ko nung matapos kong basahin ang Deathly Hallows nung 2007.

Nung mga dating dati pa (1^st year hayskul yata ako nun) pinalabas yung Harry Potter and the Sorcerer’s Stone. Kung tama ang alala ko, medyo nagpick-up na yung Book 1 nun bago ipinalabas sa sine ang HP1. Hindi pa ako fan noon nang pinanood namin sa bahay ng kaklase ko nung hayskul yung HP1, kaya hindi ko gaanong inintindi yung kwento. Ang naintindihan ko lang dun , wizard si Harry Potter tapos team mate niya si Ron at Hermione; naglaro si Harry ng Quidditch tapos magaling na sya kagad; tapos panalo ang Griffyndor sa house cup kasi biased si Dumbledore porket peyborit niya ang bida ng pelikula. Yun na.

Book 2 ang unang libro na nabasa ko. Hanggang ngayon di ko pa ren nababasa yung Book1 (pahiram kung meron ka). Wala kong binili kahit isa sa HP books pero tapos ko ang Books 2 to 7. Puro hiram lang. Hindi ko maalala kung nauna yung pagbasa ko ng libro o yung panonood ko ng pelikula. Basta ang tanda ko lang naengganyo na ko basahin yung mga sumunod na libro pagkatapos ko basahin yung book 2. Tapos pinanood namin sa sine yung Chamber of Secrets kasama pinsan kong babae at papa niya tapos sabi ng tito ko panget daw yung HP2 kasi walang nanalo sa house cup saka hindi gumamit sila Harry ng spell na Wingardium Leviosa. Dedma lang ako kasi nga di ko naintindihan masyado yung HP1.

Sa Book 3 naman nagsimulang magkaruon ng mas malinaw na katuturuan ang mga bagay bagay sakin. Book 3 pinakilala si Remus Lupin, si Sirius Black, si Wormtail at si James Potter. At sa Prisoner of Azkaban sinimulang ibunyag ni J.K. Rowling yung ibang detalye sa buhay ng mga magulang ni Harry. Kung hindi mo gaanong kabisado ang HP series, mahalaga yung papel na ginampanan nung apat na lalaking nabanggit ko sa taas sa buhay ni Harry Potter. OK yung book 3, pero kung ikukumpara mo sa ibang susunod na libro ng HP,  mahirap sabihing Book 3 ang pinakamagandang libro.

Sumunod syempre si Book 4, si Goblet of Fire. Yun yung pinakamakapal na book sa Harry Potter series. Marami yung nagandahan sa libro at pelikula sa mga kakilala ko, kasi dun naganap yung TriWizard tournament. Gusto ko si Victor Krum para kay Hermione, parang Mr. Bad-ass meets Ms Know-it-All. Si Cedric Diggory, ayos lng, pogi sya. Kaya lang di ko ma-dig masyado yung personality niya. Siguro kasi ganun lang talaga, kasi Hufflepuff sya. Haha.

Si Cho Chang, ok sana. Cute, chinita, mukhang mabango, mukhang malinis at saka mukhang inosente at mabait. Yun pala palikera, namangka sa dalawang ilog. Di niya ba naisip na mas may kinabukasan sya sa piling ng bidang si Harry? Mas mahaba sana ang appearance niya saka talent fee kung si Harry ang pinili niya at hindi si Cedric Diggory.

Next yung book 5, the Order of the Phoenix, na siyang para sakin pinakahindi magandang book sa anim na libro na nabasa ko. Kung gaano kasi ka action-packed yung book 4, ganun ka passive yung book 5. Supot yung action scenes sa dulo, nung pumunta sila sa Department of Mysteries.

Ang pagkakatanda ko, sunod sunod kong binasa yung book 4, 5, 6 sa loob ng isat kalahating linggo. Syempre may pasok nun kaya tuwing uwian ko lang nababasa talaga. Kelangan ko pagpuyatan yung pagbabasa, kasi hiram nga lang. Natatandaan ko pang nalalate ako sa first at second period ko nung second year college (2005-2006) dahil sa Harry Potter. Bawi naman kasi at least kasama ko hanggang sa pagtulog at sa panaginip si Hermione Granger. Haha!

Tapos yung book six: Harry Potter and the Half-Blood Prince. Bukod sa Book 7, book 6 yung pinakapaborito ko. Hindi ko kasi nahulaan na si Snape pala yung Half-Blood Prince na tinutukoy sa pamagat ng libro. Hindi ko ren naman kasi pinaglaanan ng oras na isipin at hulaan kung sino yung Half-Blood Prince, at saka ang husay ng pagkakasulat ni JK Rowling. Merong punto habang binabasa ko yung 6 na napaisip ako kung si Neville yung half-blood prince. Bukod dun, napaka-dramatic nung pagkamatay ni Dumbledore at pagkabunyag ng pagkatao ni Severus Snape. Ang husay lang nang pagkakasulat talaga. Papasabikin ka sa huling libro.

Maswerte ako na yung pinaghiraman namin ng Book 7, mabilis nakabili ng libro. Syempre Masaya akong parasitiko, kasi hindi ako huli sa mga pangyayari. Buong kagalakan kong binasa ang bawat pahina ng Book 7, parang batang sabik malaman kung ano yung mangyayari sa bidang bayani o sa bidang prinsesa.

Katulad ng inasahan ko, hindi yung mismong nangyari sa libro yung pinakita sa pelikula. Pagkakatanda ko kasi ginamit ni Harry yung Invisibility Cloak sa laban nila ni Voldemort. Pero wala yun sa HP7 part2. Pero ayos lng. Yung pelikula, hindi nakakadismaya. Wala namang dapat ikalungkot dahil mahusay na nagtapos ang kwento ni Harry Potter.

Tapos na yung Harry Potter series, kasi pinalabas na sa sine yung HP7 part 2 –alam na ng marami na mabubuhay si Harry Potter at mamatay si Voldemort sa bandang huli. Pero hindi alam ng iba, yung mga hindi nagbasa ng libro, kung gaano kasarap yung pakiramdam na makasama si Harry Potter (pati na yung dalawa niyang alalay) hanggang sa huli. Para akong nawalan ng tatlong matalik na kaibigan, pero masaya pa rin kasi alam ko na mabubuti na ang kalagayan nila sa buhay at hindi na nila kailangang magliwaliw sa Hogwarts sa gabi sa paghahanap ng kasagutan sa mga misteryo ng likhang-isip nilang buhay.

Malaking bagay sakin na mabuhay sa panahon kung kelan isinulat yung Harry Potter. Sa isip-isip ko, isa ang Harry Potter sa mga kwentong hindi ko makakalimutan habang nabubuhay pa ko. Kulang man sa ibang detalye, pero pupusta ako, kaya kong ikwento ang istorya ni Harry Potter, tatlumpong taon makalipas ngayon.

Sa ngayon, wala akong ibang gustong pasalamatan kundi si J.K. Rowling- dahil hindi sya bumitiw sa kanyang pangarap. Yung pangarap na pagsilang ng isa sa mga pinakamakasaysayang kwento sa kasaysayan ng mundo. At saka syempre dun sa nagpahiram sa akin ng Books 2-7. Walang magiging kahulugan ang lahat ng sinulat ko dito kung hindi mo ko pinahiram at hindi ko nabasa ang mga libro.

Baka nga kung hindi dahil sayo, naging isa na kong bulag na panatiko ng Eclipse saga.

Gusto kong humilata sa kama buong maghapon habang nanonood ng mga pinakabagong action  o scifi movies. Gusto kong humigop ng mainit na sopas at uminom ng mainit na tsokolate at magbasa ng libro buong araw habang humahagupit ang malalakas na hangin at bumubuhos ang matinding bagyo sa buong Kamaynilaan. Gusto kong magbalik-loob sa panonood ng tv at baka wala na kong alam kung may bago bang palabas sa ETC at 2^nd avenue. Gusto kong yakapin ang aking mga unan at damhin ang kanilang mainit na pagmamahal habang nakatalukbong sa kumot at nananaginip ng gising. Kala mo napakarami kong oras bukas para pwede kong gawin ang lahat ng mga sinabi ko pero bakit hindi subukan? Tayo ang may hawak ng sarili nating oras at nasa atin ang desisyon kung paano natin ito ilalaan sa mga bagay na makakapagpasaya sa atin. Para sakin,  walang mas sasarap na pakiramdam akong naiisip sa ngayon kundi ang kakaibang sensasyon ng naglalabang init at lamig at yung kapanatagan na ligtas ka sa loob ng sarili mong tahanan – yung hindi mo kelangang isipin kung makakauwi ka ba ng bahay o maiistranded ka sa opisina bukas dahil hindi mo kayang lumusong sa bahang hanggang bewang.  At saka cool kaya na maramdaman na para kang estudyanteng  muli na hindi maikubli ang kaligayahan dahil narinig mo sa tv na walang pasok sa eskwelahan.

Tutal nagsimula na ren ako magdasal ulet baka isama ko na lang sa panalangin ko na sana bumuhos ang bagyo bukas ng umaga para may matinding rason ako para hindi pumasok sa opisina. Isasama ko na ren sa pagdulog ko sa Panginoon na sana wag naman pong magbrown-out Lord dahil yan ang sisira ng lahat ng plano kong magpakasarap buhay bukas. :’(

papa: tom c mma kainuman k c fader mario jk only pinsan k kainuman k ung bumili ng lupa ng lla nmin nnd2 kmi resort sagot nya lhat txt uli k

<no reply>

papa: y n rply wr r u

Me: Rovin aq nd tom

papa: just forward my msge dm y

Hindi ko talaga lubos maisip na ganito siya makipagtalastasan sa selepono. Kapag ang matatanda talaga ipinakilala mo sa teknolohiya, kung anu-ano ang nangyayari sa kanila. Alam kong  sanay siya sa paggamit ng wikang ingles dahil minsan siyang nagsilbi  sa Clark Airbase pero sobrang tagal naman na nun. Hindi ako mahilig makipagpalitan ng mensahe sa kanya, kaya hindi ko lang napigilang ngumisi sa pinaghalong gulat at galak dahil sa huling mensahe niya sa akin.

Siya kaya ang dahilan kung bakit sadyang slang ang ingles ko?

Kayo na ang masipag kung babatikusin nyo ang pagtatamad-tamaran ko pero ang akin lang, lahat naman siguro may karapatang tamarin paminsan-minsan at aksayahin ang oras sa mga hindi masyadong makabuluhang bagay (nabulol ako sa sinulat ko).

Pero ang lagay, sinusubukan ko talagang magbago. Hindi ko pinagmamalaki na mapagmalaki ako at mahusay akong manliit ng ibang tao. Meron kasing mga pagkakataon na katuwaan ang pamimintas at panloloko ng mga kaibigan—yung mga tipong tamang biruan at alaskahan. Merong mga eksena sa buhay magkakaibigan na para sa ikatutuwa nang lahat ang pangungutsa. Magaling ako sa ganon, pramis, isa yun sa aking mga hindi itinatago pero hindi ren binubunyag na talento.

Ang mahirap diyan sa mga ganyang sitwasyon minsan hindi madaling malaman kung sobra na ang panduduro sa kamalian at kapintasan ng iba. Marami kasing mga tao nasa loob ang kulo at marunong din magtimpi, pero pag nagalit kala mo biglang nagbabagong-anyo at nagkakaron ng kakaibang lakas ng loob. Kung tutuusin, yung mga ganung tipo ng tao ang mas nakakatakot dahil hindi mo alam kung ano ang kaya nilang gawin sa mga pagkakataong naagrabyado na sila ng todo. Buti kung lahat ng kainuman natin  babae na sasampalin lang tayo o kaya tatayo at mag wawalk-out na lang bigla na parang yung mga tipikal na dramaserye  sa telebisyon.

Dahil nga sa iwas ako sa mga ganung sitwasyon na merong mga bumabaliktad na mesa at nagsusuntukang mga lalaki at may mga nababasag na bote ng serbesa at mga nagsasampalang mga babae, hindi ko na hinahayaang dumating pa sa puntong kelangan ko pang ma-ospital dahil lang sa katangahan ko. Kadalasan kung alam kung mali ko ang pagsasalita ng mga bagay na hindi naman dapat o akma sa sitwasyon e madali para sa akin ang humingi ng pasensya.

Ang gusto ko lang sabihin kanina pa ay hindi sa lahat nang pagkakataon kaya mong basahin ang emosyon ng iba at tansyahin ang sitwasyon. Makakapagbitiw ka talaga ng mga salita na maaring ikagalit ng ibang tao. Pero kung ano yung ikikilos mo sa kung ano man yung kahihinatnan ng pangyayari ang sukatan ng tunay mong pagkatao. Kung alam mo sa sarili mo na mali ang ginawa mo, pwes, tungkulin mo bilang tao na biniyayaan ng Diyos ng utak at konsensya na ayusin yung gusot na napasukan mo. Responsibilidad ng isang matinong tao na humingi ng dispensa sa mga taong nasagasaan nya ng hindi nya sinasadya.

Masyado na palang napahaba yung panimula ko. Nawala na tuloy yung inis ko sa taong isusumbong ko  sa inyo dapat. Ang kwento kasi, meron akong kaibigan. Walangya sya. Haha. Napaka. Nawala bigla tuloy yung poise ko pero ayos lang dahil ang mahalaga maisulat ko dito na walanghiya siya. Yun lang masaya na ko.

Wala talaga kasing pinakamabisang paraan para malaman kung sinu yung mga taong dapat mong pagkatiwalaan sa bandang huli. Yung mga taong inakala mong magtatanggol sa pangalan mo sa mga oras  na wala kang kamalay-malay, minsan sila pa yung sisira sa pangalan mo ng patalikod, yung magsisindi ng apoy na susunog sa bahay mo dahil wala ka dun.

Kung katangahan mang maituturing yung ginawa niya, ganoon pa din. Ang kaso, ni hindi man nga lang ata natauhan. Parang wala lang sa kanya.

Kaya naman, siguro, parang ganun na lang din ako dapat. Parang wala lang. Lilipas din naman ito panigurado kaya mas magiging mabuti para sa akin ang ituring na lang din na biro ng tadhana yung pagbibiro niyang naging dahilan kung bakit ko naisulat ang mahaba at madamdaming lathala na to.

]]> http://sipalagongpepot.wordpress.com/2011/05/17/ni-hindi-man-lang-nag-sorry/feed/ 1 sipalagongpepot http://sipalagongpepot.wordpress.com/2011/01/07/midnight-call/ http://sipalagongpepot.wordpress.com/2011/01/07/midnight-call/#comments Fri, 07 Jan 2011 02:45:05 +0000 Si Palagong Pepot http://sipalagongpepot.wordpress.com/?p=687 ]]> Pasensya na pero hindi ko talaga ma-appreciate ang pag-abala nyong tumawag sa disoras ng gabi para lang sabihin na magkakasama kayong magbarkada at masayang nagkekwentuhan habang umiinom ng kape. At lalong hindi ang pangungutya nyo tungkol sa mga bagay na hindi ko alam kung saan nanggaling at kung para saan. Pero siguro ganun naman talaga ang pang-aasar minsan hindi mo kelangang magkaron ng basehan o rason para gawin yun pero ang akin lang — hindi ko yun gustong marinig lalo na sa mga oras na wala ako sa tamang pag-iisip.

Ika nga: Magloko na sa lasing, wag lang sa bagong gising.

Buti pa kung nakatanggap ako ng paanyaya o mensahe man lang na magtitipon kayo pero wala naman at kahit meron pa, hindi ren naman ako makakakapunta dahil may sakit ako at kelangan ko ng lahat ng oras na meron ako para magpahinga.

Nainis lang talaga ako, pero ang mabuting bagay lang dito: nagkaron ako ng rason para magsulat ng panibagong lathala sa blog na ito. Napakatagal na pala nung huling nagbuhos ako ng emosyon dito sa aking birtuwal na kuta.

Ayun, maligayang bagong taon at bagong panimula na lang sa ating lahat.

Para sa pagiging matatag sa hamon ng buhay sa pinakamadramang paraan,

Para sa pagpapamalas ng likas na lalim at ganda ng wikang Tagalog,

Para sa  mga nakakatawang lathalang walang layuning magpatawa,

Para sa lakas ng loob na ipaalam sa buong mundo ang nilalaman ng puso at isipan sa kabila ng mapanuring mata ng lipunan,

Para sa pagiging mahusay na manunulat,

At higit sa lahat para sa pagmulat sa aking mga isipan sa tunay na kahulugan ng personal blogging.

Ang aking boto para sa  Philippine Blog Awards 2010 Bloggers’ Choice Award ay para kay Chiksilog.